Karneler Verildi… Peki Çocuklarımızın Duygusal Karnesini Kim Okuyacak?
Gönül ister ki bu hafta sadece karneyle ilgili cümleler yazalım; sevinen çocukları, takdir belgelerini, ailelerin gururunu konuşalım. Ama bugün karneler dağıtıldı, peki duygusal karnelere bakabildik mi?
Gaziantep’te yaşanan ve bir gencin ölümüyle sonuçlanan o ağır şiddet olayı hepimize çok sert bir gerçeği yeniden hatırlattı. İki lise öğrencisi arasında başlayan bir tartışma, geri dönüşü olmayan bir sonuca dönüştü.
Hiçbir çocuk, büyürken bir gün bir başkasına zarar vermeyi hedefleyerek yetişmez.
Asıl mesele tam da burada başlıyor: Biz çocuklarımızın duygusal dünyasını ne zaman fark edeceğiz? Sizce bu soruyu kendimize sormak için daha ne kadar geç kalacağız?
Bir çocuğun notunu biliyoruz. Hangi derste başarılı olduğunu, hangi sınavda kaç net yaptığını, hangi okula gitmesini istediğimizi biliyoruz. Peki öfkesini biliyor muyuz? Kırgınlığını? Yalnızlığını? İçinde biriken kini? Dışlanmışlığını? Yardım istemeye cesaret edemediğini?
Son yıllarda artan şiddet olayları tesadüf değil. Bu tablo; bastırılmış duyguların, zayıflayan iletişimin, ihmalin ve duygusal eğitimin geri plana itilmesinin sonucudur. Herkesin çok yoğun olduğu, hayatın koşturması içinde savrulduğu, birbirine yetişemediği bir düzenin içindeyiz. Bir de elimizdeki tabletler ve telefonlar… Bizi ele geçiren bu ekranlar, aile yapımıza ve ebeveyn rolümüze ciddi zarar veriyor.
Çocuklarımızla aynı evin içinde olup aynı duyguda buluşamıyorsak, orada büyük bir eksiklik var demektir.
Çocuklara akademik başarıyı öğretirken hayal kırıklığıyla baş etmeyi, öfkesini yönetmeyi, çatışmayı konuşarak çözmeyi ve empati kurmayı ne kadar öğretebiliyoruz?
Belki de artık karne günlerinde sadece notları değil, çocuklarımızın ruh hâlini de konuşmalıyız. Çünkü yüksek notlar, güçlü bir ruh sağlığının garantisi değildir.
Bugün kendimize şu soruyu sormak zorundayız: Çocuklarımızın akademik başarısını takip ederken, duygusal gelişimini ne zaman takip etmeye başlayacağız?
