Okullar Açılırken, Biraz da Bırakmayı Öğrenmek
Eylül geldi. Okullar açılıyor. Evlerde yeni bir telaş, yeni bir düzen ve yeni başlangıçlar var.
Özellikle birinci sınıfa başlayacak çocuklar için bu dönem büyük bir değişim. İlk kez ailesinden düzenli olarak ayrılacak, yeni bir öğretmene ve yeni bir çevreye güvenmeyi öğrenecek.
Ama aslında okula başlayan yalnızca çocuk değil. Anne baba da yeni bir döneme başlıyor.
Çocuğunun elini okul kapısında bırakırken birçok ebeveynin aklından aynı sorular geçiyor:
“Acaba alışacak mı?”
“Ya bir sorun yaşarsa?”
“Bana ihtiyacı olduğunda yanında olabilecek miyim?”
Bu kaygılar çok insani. Ancak çocuklarımızın büyümesi için yalnızca sevgiye değil, güvene ve alana da ihtiyaçları var.
Burada eğitimle iş hayatı arasında güzel bir benzerlik var.
İyi bir yönetici, ekibinin yaptığı her işi kendi kontrolünde tutmaz. Sorumluluk verir, alan açar ve gerektiğinde destek olur.
İyi bir ebeveynlik de biraz böyledir.
Çocuğun yerine her problemi çözmek değil; “Sen yapabilirsin, zorlandığında yanındayım.” diyebilmektir.
Çünkü sürekli müdahale etmek kısa vadede işleri kolaylaştırsa da uzun vadede bağımlılık yaratabilir. Güven ise kişinin kendi gücünü keşfetmesine izin verir.
Çocuklarımız büyüdükçe bizim onlar adına yaptıklarımızın azalması gerekir.
Çantasını hazırlamak, ödevini yapmak, arkadaşlarıyla yaşadığı her sorunu çözmek yerine; bazen sadece yanında durmak yeterlidir.
Belki bu eğitim yılında kendimize şu soruyu sorabiliriz:
“Çocuğuma ne kadar güveniyorum ve onun büyümesine ne kadar izin veriyorum?”
Aynı soruyu iş hayatında da sorabiliriz:
“Ekibime ne kadar güveniyorum ve gelişmeleri için ne kadar alan açıyorum?”
Çünkü bazen büyümenin önündeki en büyük engel sevgisizlik değil, fazla kontroldür.
Ve unutmayalım:
Elini bırakmak vazgeçmek değildir.
Bazen bırakmak, büyümeye izin vermektir.
Yeni eğitim yılı çocuklarımıza cesaret ve özgüven; biz yetişkinlere ise biraz daha güvenmeyi ve gerektiğinde elini bırakabilmeyi öğretsin.
Klinik Psikolog
Mücella Hasırcı Erçalık
Rezonans Danışmanlık
“İnsana dokunan her hikâye değişimin ilk adımıdır.”
